Geschreven door:
Datum: 18-10-2009
Bully Uit Altijd Lastig

Na een lange rit met hier en daar een lekke band kwamen we in het pittoreske Oldenzaal aan. Aldaar zijn we eerst gaan genieten van de vroeg middeleeuwse Sint Plechelmusbasiliek. Afijn toch maar richting hockeyclub, ook mooi! Na wat historisch en snel vergeten feitjes over deze Twentse parel , gingen we ons richten op de wedstrijd. Bully uit, altijd lastig.. Van onze spionne Hester wisten we al wat inside informatie over deze boeren meiden. Zo trainen zij maar liefst 3 keer per week, waarvan 1 keer puur op conditie. De stakkers! Wij gingen zoals gewoonlijk uit van onze eigen krachten. Na het fluitsignaal begon de ietwat chaotische wedstrijd. Nadat Hester haar voormalige teamgenoten het bos in had gestuurd, gaf ze hem af aan Lidewij, die hem netjes in het doel legde. We hadden de smaak te pakken. Suus kreeg het op haar heupen en was ook niet zelfzuchtig. Zij besloot Bemmel in scoringspositie te brengen. Zo gingen wij met een goed gevoel de tweede helft in. Bully had in de eerste helft geen echte kansen gecreëerd, behalve een aantal dubieuze strafcorners van de gulle scheids. De tweede helft gingen we in met als doel op een grotere voorsprong te komen en de concentratie vast te houden. De defensie stond sterk, de middenvelders waren aan het draaien als een dolle en de spitsen zochten de gaatjes op. Desalniettemin lukte het ons niet om te scoren, Bully daarentegen lukte het wel, niet vanwege de ietwat arrogante aanvoerster van Bully die enkel aan het pivoteren was, maar uit die 100 corners tegen, vliegen er vast wel een paar erin. Ja dus, tweemaal. Het stond gelijk. Nou is het niet zo dat we alleen door de scheidsen op gelijkstand zijn gekomen, want de vechtlust van Bully heeft daar zeker een groot aandeel in gehad. We zijn weer een ervaring rijker en we mogen zeker niet ontevreden zijn over ons spel. Wanneer we weer naar het midden werden geroepen zag je meteen een verandering in spel zowel als collectief als individu. Dames en heren, GHBS Dames 1 komt er wel……….! Zo niet, dan toch (Hermsen, 2007). Namens Dames 1, Birgit en Kirsten