Hoera het wedstrijdseizoen is weer begonnen!

11-09-2011 Je zou kunnen zeggen de Hockeyclub komt weer in beweging! Er is weer heel wat geregel aan vooraf gegaan.

Velddienst, uitgifte keepersmateriaal, instructie aan de scheidsrechters, ouders instrueren over het fluiten, bardiensten organiseren, teamindeling, competitierooster wel of geen team samenstellen, genoeg of niet genoeg mensen, en ga zo maar door.

Als je dan op de club komt en je bent door de wol geverfd dan zie je al zaken die het vertrouwde gevoel geven. Het eerste wat opvalt de GHBS en de KNHB vlaggen wapperen en dat doet de clubliefde meteen sneller door je aderen stromen.
Eenmaal in het clubhuis zie je ook weer de vertrouwde zaken, Ernst die op zijn post zit, de barbemanning die staan te trappeleen om koffie en thee te maken.
Ernst en ik beginnen dan ook met een high five en zeggen tegen elkaar in koor: 'Het seizoen begint weer, hoera!
Niets kan ons gebeuren'.

Al die nieuwe coaches die zich staan te verdringen met vragende gezichten en hun onzekerheid, dat komt je dan na 7 jaar (zei een stemmetje in mijzelf) bekend voor. En goed voor de club is het ook als functies worden doorgegeven en dat andere mensen de taken overnemen. Mensen kunnen daardoor groeien en belangrijker worden voor de club op andere posten. Het is dan ook goed dat je anderen kunt helpen en zonder daar ophef over te maken hulp biedt als het nodig is.

Zelf moet ik natuurlijk voor mijn teampje als coach het veld uitzetten. Maar ja er zijn zoveel nieuwelingen dat ik er de voorkeur aan geef om die teams die om 0900 uur beginnen te helpen met de voorbereiding.
Het uitzetten van een veld voor een F-jes wedstrijd, de coach was goed bezig maar gebruikte daarvoor de verkeerde pilonnetjes: geen ramp. Dat je daarvoor beter hoedjes kunt gebruiken was kennelijk binnen de club wel bedacht en er waren zelfs speciaal daarvoor nieuwe aangeschaft. Ze zaten nog in de plastic verpakking.
Geweldig gevoel geeft het als je zo'n coach even kunt helpen en dat je bemerkt dat dit al in de organisatie is bedacht en dat er dus zo wordt nagedacht. De coach was helemaal blij en neemt dat de rest van het seizoen mee.

Eenmaal terug in het clubhuis om dan toch zelf ook maar materiaal voor het veld op te halen kom ik een moeder tegen die nieuwbakken coach is van ook een 6tal teampje. Nog nooit een wedstrijd gespeeld, geen idee wat er moet gebeuren en toevallig op het veld naast moet haar team een wedstrijd spelen. Ik zeg: 'zal ik je helpen met het uitzetten van jullie veld', per slot van rekening is dat maar 1/3 deel meer dan het uitzetten van een eigen veld en het meetwerk heb je dan al achter de rug. Er bleken nog 7 ABN AMRO pilonnetjes over te zijn en dus gauw in overleg met de coach van een 8-tal hockey team een hoedje voor een pilonnetje geruild. Want met 8 pilonnetjes is het een mooi evenwichtig aantal om 4 doeltjes uit te zetten.
Afijn de randvoorwaarden om zestalhockey te kunnen spelen voor 4 teams zijn weer geschapen.

Ik denk dan kan ik nu de resterende tijd besteden aan het voorbereiden op de wedstrijd van mijn 7-tal meiden. Dat dacht ik. Maar nee, er komt een scheidsrechter bij me en die vraagt of ik de coach ben en of ik een ouder heb die wil fluiten. En dat twee keer, een keer op het veld welke ik voor de aanpalende coach aan het uitzetten was en 1x op mijn eigen veld.
Welnu wat gebeurt me hier, waar ik me altijd sterk voor heb gemaakt dat wordt nu opeens beleid (ik ontdekte later dat ik kennelijk een brief niet had gekregen).
De jonge dames (scheidsen) in questie kijken me wat meewarrig aan en ik geef hen gelijk.
Ik zeg ga terug naar het clubhuis, vraag om een instructie als scheidrechter en neem een tweede fluit mee (die hadden ze namelijk niet bij zich) en als je geen tweede scheids mee krijgt dan kom je terug en zal ik fluiten.

Ik stort me op mijn team en geef de opstelling en instrueer hoe te spelen in de verdediging, middenveld en aanval. Allemaal nieuw voor mijn speelsters die vorig jaar alle wedstrijden hebben verloren in het drietal hockey.
Ze hebben dus nog wel wat coaching nodig. Een goede voorbereiding kon ik dit allerminst noemen.
Tja als je dan om je heen kijkt en ziet dat er nog helemaal geen tegenstander is dan .....weet je weer waarom het toch zo goed is om de rust te bewaren en dat ik op mijn gevoel afgaand dus de juiste beslissingen had genomen om eerst anderen te helpen.
Even later komt de coach van de tegenstander dan toch opdagen maar hij keek bezorgd en hij had een technische vraag.....
Hebben jullie misschien een keepersuitrusting? Want bij onze club had men geen rekening gehouden met een tweede set.....
Indachtig: 'Wat kan mij gebeuren, krijg ik een enorm dejavu gevoel, maar realiseer me dat het in dit geval om de uitspelende club gaat en dat tegenwoordig het uitgeven van keepersmateriaal bij GHBS vlekkeloos geregeld is zoals een grote hockeyclub dat hoort te doen. Ook dat geeft je dan een boost en past in het plaatje en krijg je de neiging om de mensen die op de achtergrond werken een complimentje te willen geven.

Uiteindelijk heb ik dan nog uit drie oude helmen een werkende helm kunnen maken, zodat de tegenstander met een vliegende keep kon spelen, zodanig dat ze beschermd was met helm. Uitspelende ploeg blij, wij blij want dan kon de wedstrijd toch doorgang vinden.
En dus hebben we allemaal een superochtend beleefd op Corpus den Hoorn.
Inclusief de mensen van de bardienst die daar ondanks de late opening toch uiteindelijk met genoeg mensen stonden, zodanig veel dat ze zelfs om de beurt nog konden genieten van de wedstrijd die hun kind op dat moment speelde.

Het was weer een enerverende ochtend, prachtig mooi weer en dus een geweldig boost voor het hele seizoen. Alle mensen die in de voorbereiding hun aandeel hebben gehad in het opstarten van het seizoen bij deze alvast bedankt want het is en blijft mensenwerk. Ik ben niet de aangewezen persoon om complimenten uit te delen bij GHBS maar het mag wel eens worden gezegd. Zelf ben ik blij dat ik Olga heb kunnen helpen bij het klaren van deze eerste ochtend klus in het nieuwe seizoen.

Jan Coerts